Na mijn werk

Tuurlijk is het een geweldige baan. Maar als je je reis hebt gedaan en je die ochtend thuiskomt, waar je heerlijke bed op je wacht, weet je: nu komen Die Dagen…..

Het begint al met wakker worden diezelfde dag. Maakt niet uit of het na een uurtje is, of na 3 uur, soms zelfs 6 uur….je voelt je verrot. Je sleept je uit bed, onder de douche, iets makkelijks aan om daarna dan op de bank ploffen.

Savonds bijtijds naar bed, na niet veel gedaan te hebben….heel misschien naar buiten met de hond.

En dan komt de volgende dag : lamlendig opstaan, mails en post lezen, in de war door allerlei berichten omdat ik ze vandaag eenvoudigweg niet snap. Vandaag dan ook geen DigiD aanvragen of subsidie bekijken want het is me te ingewikkeld. De nare berichten komen dubbel zo hard binnen: zielige filmpjes op FB scroll ik door en tegelijkertijd wil ik ook niemand spreken, horen of zien. Geen boodschappen, geen eten maken  , geen schoonmaak erger nog : ik huil als ik zie hoe vuil de badkamer is, hoe stoffig mijn kamer , hoe vuil mijn ramen . Snikkend ruim ik de keukenspullen op die de kinderen hebben laten staan en zelfs mijn dieren laten me zoveel mogelijk met rust . Het vrouwtje is vreemd vandaag: het ene moment huilt ze, het andere moment is ze weer in slaap op de bank en ze blijft maar koffie drinken. Mijn zelfstandige kant haat het dat ik zo lamlendig ben en voedt me met ideeen dat ik lui ben en niks kan en me aanstel. Het is altijd zo: ook de tweede dag kabbelt voorbij en geeft me alleen maar stress.

De derde dag ben ik alleen maar moe maar af en toe ruim ik iets op.Op deze dag schrijf ik, lees ik en kijk film. Alles zittend of liggend en zeker niet teveel bewegen.

Heb die duidelijke overtuigingen, word boos en agressief op het nieuws, flap alles eruit en mensen mijden me liever nog een dagje. Goh, wat kan zij driftig worden en wat een huilebalk .

Na 3 dagen bijkomen, gaat het ietsje beter.

Ik kan van mijn verlof gaan genieten.

Wat een pracht baan….Ik kan het iedereen aanraden….als je onder de 40 bent…..

Er volgt nog een regel hieronder maar dat is ook altijd zo op zo een dag: mijn IPad doet raar, geschreven teksten kunnen er ineens niet meer uit en ik heb geen idee waarom de computer maar errors blijft geven of waarom ik de geschreven tekst niet kan deleten. Kan er om janken en doe dat dan ook.

Mijn persoonlijkheid wordt wezenlijk aangetast door mijn baan of eigenlijk door het herstel van mijn werk.

Vroeger was ik ook wel raar, maar niet zo raar.

Dacht ik.

 

 

 

 

 

dben en dan de volgende dag : afwisselend een boze bui af

Advertisements

Com, put er een robot in plaats van een mens

Het is vreemd dat verlies van dierbaren, je doet beseffen dat je leeft.

En dat het leven zo kwetsbaar is in tegenstelling tot wat ik dacht.

Je gaat niet zomaar dood zei mijn moeder altijd. Maar dat is dus niet waar. Je kan zomaar doodgaan. Dat gebeurt met mensen. Mensen gaan dood. Zomaar. Noem t stuk. Je kan zomaar stuk gaan. Stuk zijn. Want eigenlijk zijn we machines. Een soort Computer in je hoofd stuurt je lichaam aan . Maar met gevoel. Of met een ziel misschien.

Ik zie mijn lichaam ook graag als een werktuig een middel om te kunnen lopen, bewegen . Maar ik kan dan ook lopen en bewegen. Er zijn ook mensen die al een beetje stuk zijn .Die kunnen niet lopen of bewegen. Wellicht kunnen zij eerdaags zo een mooi nieuw lichaam krijgen , een soort van robotlichaam wat dan weer doet wat je wilt. Ze ontwikkelen immers vele robots, die van alles kunnen en meer.

Men heeft al losse armen, benen en ook met stukken huid kunnen ze bijvoorbeeld verbrande gedeeltes van iemands lichaam vervangen. Ook organen kunnen al vervangen worden of ze zijn aan het onderzoeken hoe deze te vervangen.

Dat wordt dus de toekomst. In SF films fantaseren ze er al lustig op los. Prachtige mensen die ineens robots blijken te zijn of robots die ineens gevoel hebben en toch eigenlijk heel dicht bij de mensen kunnen staan.

De wetenschap staat niet stil. Ik ben benieuwd hoe het over 500 jaar is.

Maar helaas…..ik ben dan dood. Ik zal het niet meemaken. Misschien, als je je lichaam aan de wetenschap beschikbaar stelt, dat men dan een robot van je gaat maken. Nu zijn er nog teveel ethische bezwaren, maar misschien denkt men over 500 jaar anders.

90-60-90 zijn de afmetingen . En dan wil ik ook wel graag wat langer haar met een mooie losse krul.

Ik ben best al wel heel slim, dus het upgraden is zo klaar.

 

Schoon Schip maken ofwel een bekentenis.

Mijn zoon komt terug na een half jaar stage in het buitenland. Hij heeft het leuk gehad maar had het nu wel gehad, zei hij. Een weekje thuis en dan een maand naar een meisje ,die hij daar heeft ontmoet. Zij woont in Guatemala. Wat? Waar? Ja, Guatemala. Ik heb t even opgezocht. Ik houd mijn hart vast . We weten niets van dat land. Ja, dat het gevaarlijk is. Denk ik. Weet ik ook niet.

Maar eerst nog een weekje thuis. Destijds trok hij de deur van zijn kamer dicht en die is tot vanmorgen dicht gebleven. Toen dacht ik, dat ik het bed wel kon verschonen en een beetje kon luchten.

ik heb het geweten. Wat een bende. Ik kreeg het zowat niet meer schoon.  Niet dat ik niet mijn best heb gedaan. Het zweet gutste van mijn lichaam, de stofzuiger draaide overuren en mijn handige hogestoom reiniger moet eerst zelf weer gereinigd worden, voordat ie een andere klus aankan.

Is het mijn eigen schuld, vraag ik me af. Ikzelf ben ook niet zo een schoonmaak miep en dat heb ik dus blijkbaar doorgegeven. De vloeitjes , zowat een half pakje shag maar dan los , allerlei papiertjes, een lepeltje, een vork, een leeg fruitbakje …..alles vond ik onder het bed.

Nu is de klus enigszins geklaard. Maar ik ben niet blij. Ik weet nu dat ik hier iets aan moet doen. Niet zozeer bij mijn zoon, hoewel ik die ook zal toespreken. Maar van mezelf moet ik ook gaan schoonmaken . Maar voordat ik kan gaan schoonmaken, moet ik gaan opruimen. En dat is nu net het probleem. Ik heb zoveel spullen. Mijn garage staat vol, mijn vliering puilt uit, mijn kasten kunnen niet meer dicht. Waar moet ik beginnen?

Ik was al vaker begonnen ,hoor. Al heel wat keren. Maar ik ben een beetje gek. Denk ik, want als ik dan na twee dagen opruimen, weer mijn werk oppak, vergeet ik dat ik aan het opruimen was geweest. En dan denk ik er pas weer aan , als ik iets niet kan vinden. Waar is nu die lamp? Oja , die had ik weggegooid. En die moeilijke hoge schoenen ? Ik wilde ze net vandaag aan. Oh, die zaten in die tas voor Noppes. Zie je wel, dat ik niets moet weggooien? Maar dan denk ik weer aan de kamer van mijn zoon en ik weet nu dat spullen je huis vervuilen. Ook al staat het er maar niets te doen en niemand in de weg te zitten ……je huis wordt er zomaar vies van. Verstoffen heet dat.

.Ik loop dus achter met het schoonhouden van mijn huis. Om over het onderhoud maar niet te praten. Wie kan me helpen en hoe dan? Dan zien vreemden al mijn rommel en zien hoe slordig ik ben. Een keurige dame , goed verzorgd en stijlvol maar eigenlijk gewoon een vieze Lieze.

Mijn executieve functies zijn verstoord, las ik. Ik had het niet echt eerder gemerkt. Ik wist niet dat het zo heette. Dan waren er dus meer zoals ik. Ik wist dat ik ADD had, want ik ben Een klassiek voorbeeld . De psychiaters en psychologen smullen ervan, omdat ik bevestig wat er in de boekjes beschreven wordt  over  ADD. Ik heb geloof ik wel 19 van de 20 kenmerken. Ik gebruik geen medicijnen. . Ik ben keurig verzorgd en draag schone , nette kleren. De vuile was hangt zeker niet buiten ,hoewel de tuin ook best wat aandacht verdient. En ook dat geordend , opgeruimd, schoon huis lukt mij niet . Ik  kan er mij er niet toe zetten en kan het nog minder volhouden .

Kleding wassen : de vuile was stapelt zich op om het maar niet te hebben over de schone was, die ernaast ligt en zich ook opstapelt.

Huppelen ,denk ik dan als ik een fitte bui heb en de stapel ineens zie “Naar boven met alles “en het dan proppen in de overvolle kasten. En oja de wc is ook al weer even geleden en de badkamer dan. Ik weet niet waar te beginnen ,want er moet zoveeel gebeuren. Huishouden…..een mysterie ..voor mij.

Gek dat je dan doet, alsof je het niet leuk vind en het daarom niet doe. Ik hou volledig de schijn op en niemand ziet de struggles . Ach ze is erg makkelijk , zegt men.Dat laat ik ook iedereen geloven. Ik ben zo makkelijk. Ik geloof het zelf soms ook . Maar het zit dus anders. Heel anders. “ Ach jij kan weer andere dingen” , zou ik tegen iemand  zeggen, als iemand dit tegen mij zou zeggen. Om ze te steunen. Ik moet mezelf ook steunen.

Ik kan ook echt weer andere dingen. Ik kan goed luisteren, ik ben aardig, kan mensen troosten, mensen een duwtje in de rug geven, meeleven met anderen en helpen. Anderen vooral veel helpen.

Maar de keerzijde daar weer van , is chaos thuis.

Nu weten jullie het, want ik vind dat het tijd is om uit die spreekwoordelijke (te volle ) kast te komen. Ik wil mezelf zijn en niet meer de schone schijn ophoudend , door het leven gaan.

Ik ben niet zo schoon.  Zo dat is eruit. En ik ben een rommelpot ….soms.

maar ik hecht veel waarde aan Rust

Rust gaat voor …..dan maar niet zo schoon.

Want  Ik heb een eigen huis, licht aan t gloren met mijn nu nog te dure hypotheek, lieve vrienden en familie en ben tot nog toe gezond . Dan maar niet zo schoon .

En ach …Ik ben heus wel schoon……op zijn Belgisch…….een schoon wiefke

 

Het zwarte schaap van de rekening

Ik heb iemand extra in huis. Een vluchteling kun je hem noemen . Een asielzoeker. Gevlucht voor zijn agressieve moeder .Aangespoeld in mijn huis ,in mijn gezin in mei 2014. Meegenomen door mijn verliefde dochter. Een verliefde puberdochter, die al geruime tijd depressief was. Door een vreselijke gebeurtenis eerder.  ” nooit alleen naar huis” had ik altijd gezegd. ” Laat een bekende je thuis brengen” en daar had ze zich keurig aan gehouden en ernaar geluisterd. Een jongen notabene van de groep, waar ze destijds mee omging. De nasleep van die gebeurtenis was ook vreselijk. Haar vader die het niet geloofde, meerdere partijen die er zich mee gingen bemoeien ,aangiftes , Later bleek dat er nog meer slachtoffers in diezelfde groep waren.

En toen….een maand of 4 later ofzo een hele ommezwaai. Een hele rustige jongen. Een puppy om te zien. Een schaapje in wolfskleren want oh zo cool om te zien. Maar wel een zacht karaktertje leek wel. En heel jong leek hij alhoewel hij net zo oud is als mijn dochter. Afwezig , dat ook. En dan weer heel vrolijk. En dan weer afstandelijk. En bijna aandoenlijk. Zeer verlegen maar stoer in a Nice way met zijn vrienden.

“Mamma, mag hij even een week of twee hier blijven ” vroeg ze. “Hij is weg bij zijn moeder, heeft ruzie met zijn tante en kan nergens heen, want bij zijn oma mag hij niet meer van de buren” Oma woont in een ouderenflat. Een vrouw van 85 jaar, die in een huis met 4 kamers, alleen woont! Neefje mag er niet bij, want dan gaan de buren klagen. Waarom? Een kind mag niet in een  ouderenflat  na na na na na

Al gauw kwam ik er achter dat mijn a.s.schoonzoon niet op school zat en ook geen werk had. Hij had zelfs een strafblad. Doo

 

Hij was geen type daarvoor. Maar slechte vrienden om hem heen helaas. Nu dus een strafblad en zelfs nog contact met reclassering eens in de 4 weken , want nog voorwaardelijk. Dat wist ik nog niet eens toen.  Mijn dochter wel. Maar die was zo verliefd. 4 weken later wist ik het ook, want toen kwam deze ambtenaar bij mij aan huis. ” Fijn , dat hij een huis heeft” werd er gezegd , mij stomverbaasd achterlatend .

Mijn dochter kon geen werk vinden. Ze wist niet wat ze wilde en na de vreselijke tijd die ze had gehad gunde ik haar wel dit prettige gevoel van verliefd zijn en dus zaten ze samen dagen op de bank met de laptop om een baan te vinden, zeiden ze. Of om te gamen .  Of ze lagen in bed. Of ze gingen samen koken . Destijds was ik te moe en te overspannen om er na twee maanden iets aan te doen. De gunfactor was omgeslagen in irritatie ook al omdat ik ziek was . Ik moest een managersfunctie in combinatie met mijn eigen functie na anderhalf jaar opzeggen, omdat ik het niet kon volhouden. Ik was de hele dag moe, maar sliep slecht en ik had mijn zicht op het geheel totaal verloren . Ik kreeg de diagnose overspannen en moest leuke dingen doen en ontspannen. Ik was blij als ze boven waren, want dan zag ik ze niet en hoefde ik niks te zeggen of te doen. Want elke  keer als ik over werk of een opleiding ging praten, kwam er ruzie van, dus op den duur ging ik het uit de weg. Ik had nog veel meer zorgen. Mijn vader was pas overleden, mijn demente moeder werd s,nachts opgevangen door mijn zus en mij ,mijn relatie hield geen stand in de situatie . Ik, die alleen zorgde voor mijn twee kinderen, mijn schaapje en mijn Wolf, want die had ook geen regelmatig inkomen. Het gaf strijd en irritaties en ik gaf het op. In die tijd verkocht ik ineens het Franse huis van mijn ex-man en mij . Ik was blij, maar de administratie eromheen en de verhuizingen die daarna plaats moesten vinden ,maakte me moe. Moe is het woord niet …….wanhopig kwam dichterbij. De spullen van het verkochte franse huis en de  spullen van mijn vriend, die dus ook aan het verhuizen was stonden overal in huis. Mijn vasculair demente moeder werd als klap op de vuurpijl opgesloten in een gesloten afdeling , dramatisch natuurlijk. dus kwamen er  weer spullen bij van haar huis. Het was overvol in mijn huis van spullen die uitgezocht moesten worden , het was vol in huis met mensen en ook in mijn leven. En daardoor ook propvol in mijn hoofd.

Ook kwam ik er heel langzaam achter dat de bank destijds veel te gul was geweest. Ik kom er nu (met een ING coach ) achter dat ik elke maand zwaar tekort kom! Maar ja ik heb destijds zelf getekend . Bij mijn volle verstand. En dat terwijl ik zo een goed salaris heb. Maar ja als je eenmaal een te duur huis hebt….heb je ook te dure kosten. Helaas kan ik mijn huis niet verkopen, omdat het behoorlijk onder water staat.

Mijn bedrijfsarts dacht dat ik verslaafd was. Zij zag aan mijn lever dat ik  echt wel  teveel dronk . Ik hou wel van wijn ja. Maar ik wilde wel mijn baan behouden. Dus ik in therapie. Want ik kon er elk moment mee stoppen dacht ik. Nou, dat klopte. Ik was in ieder geval ” goed” bezig. Ik ging allerlei hulpinstanties benaderen voor mijzelf . Ik werkte een goed boek met mijn therapeut door over valkuilen en Ik kreeg meer zicht op alles en er was weer wat lucht ,leek wel.

Door deze therapie kreeg ik veel  op een rijtje. Ook met Wolfje. We hadden hele goede gesprekken en hij was zo beschadigd . Hij stal mijn hart en ik begon echt om hem te geven, maar ik merkte dat een relatie tussen deze jongen en mijn dochter zeer problematisch zou worden. Nu was het nog leuk samen……..

Ook mijn dochter vond een baan. Wolfje ook eventjes, maar hij hield het niet vol. Ze hadden geen uren meer voor hem, hield hij vol en hij begon weer op de bank te hangen met een tablet om te solliciteren. Als je met hem praatte, keek hij je niet aan, schokouderde maar een beetje, had een beetje stoere praat maar een gesprek was er vaak niet meer te voeren en ik drong niet meer tot hem door. Ook al werd ik af en toe echt boos op hem ,ik had er alleen maar ruzie met mijn dochter door.  hij zei niks terug en verblikte of verblooste niet. Ik begon hem ervan te verdenken dat hij toch wel een beetje parasiteerde op ons. Mijn liefste zoon van 17 , nog op school, werd ook steeds bozer op hem, ondertussen misschien wel ingefluisterd door zijn vader en nieuwe vrouw “,dat die profiteur weg moest bij je zusje en moeder “Maar ik wilde mijn dochter niet op straat zetten, want zij ging mee, dat wist ik zeker!

Langzamerhand werd het me duidelijk dat ik een groot probleem in huis had gehaald, terwijl ik zelf grote problemen had . Ik moest zelf immers al , aan de slag om mijn baan te behouden en mijn verstand niet te verliezen.  De maatschappelijk werkster had allerlei adviezen, maar ja, zij was niet bij mij thuis , toen de deurwaarders aan de deur stonden. Ziektekosten schulden, belastingen , zorg instituut.  En ook het jongerenloket zaten met hun handen in het haar . Het schaapje was zo lief om te zien , maar zat onderuitgezakt met zijn petje op en luisterde niet, of draaide weg, keek je niet aan, vluchtte in zijn telefoon of zat een beetje te staren kortom “hij was eigenlijk best wel lastig, een schop onder zijn kont moest ie hebben…” dat werd er gedacht had ik de indruk althans.  Ik dacht dat namelijk zelf ook regelmatig want niks drong eenvoudigweg tot hem door. Hoe moest ik het dan concreet doen volgens alle goedbedoelde adviezen? Een tas inpakken voor hem en alles voor de deur? En mijn dochter dan? ” Die gaat maar mee ,”werd er gezegd.  Het ging me te ver. Ik kon dat emotioneel niet aan.

Een wahjong uitkering is ook nog geprobeerd. Helaas “Wolfje kan prima werken” Armen uit de mouwen!

Ik ben weer gaan werken .Voelde me weer een stuk beter. Op een avond zat ik de talrijke papieren toch maar eens uit te zoeken en toen kreeg ik een dik dossier onder ogen. Een heel dik dossier over Wolfje. En daaruit bleek waarom Wolfje eigenlijk echt een schaapje was.

Hij had eigenlijk een gevangenisstraf van meer dan een jaar , maar hij was ipv als een ouder ( immers boven 18 jaar) volgens het jeugd detentierecht veroordeeld omdat deze jongen zich niet gedroeg als een volwassene. De psychiater schatte hem geestelijk  in op een jaar of veertien. Hij is weggelopen, bij zijn moeder toen hij 17 was. Hij was 16, toen zijn moeder hem probeerde te wurgen. Zijn moeder zat hem regelmatig achterna met een knuppel. Hij was 4, toen zijn vader werd opgepakt voor 2 moorden buitenshuis. Sindsdien woonde hij met zijn zusje en moeder . Hij ving de klappen en frustaties van zijn moeder op . Gelukkig mocht hij toen wel vaak bij oma logeren, want die woonde toen nog met zijn opa. Daar kreeg hij gelukkig nog wel wat liefde en aandacht. Pas toen hij weg gelopen was en weg bleef,  begon zijn moeder  het 4 jaar jongere zusje te mishandelen. Zij zit inmiddels nu ook in een” Blijfvanmijnlijf” huis en word geholpen. Hij heeft wat rond gezworven. Mocht niet bij oma blijven vanwege de buren, niet bij zijn tante vanwege bovenstaand gedrag, en  zijn vader die vrij was inmiddels en zijn moeder die duidelijk ook problemen heeft , hebben hem aan zijn lot overgelaten. Eigenlijk laat iedereen die hem kent, hem aan zijn lot over,behalve zijn oma. Daar gaat hij regelmatig langs en zij belt mij ook wel eens. Een alleenstaande vrouw , van oorsprong Française . Zeer beschaafd, zeer sociaal en goed verzorgd. En zo lief. Te lief.

Hij is 17 jaar stelselmatig geestelijk en lichamelijk mishandeld door zijn moeder. Niet zo lief. Oma,s schoondochter. Inmiddels heeft het arme schaap een  Posttraumatisch stress syndroom een PTTS. Bovendien heeft hij mijns inziens ook nog ADD , want herkenbaar bij mezelf .

ik ben er doodmoe van. Niemand heeft dit dossier werkelijk goed gelezen. Pas nadat ik met instemming van hem natuurlijk, aan een paar hulpverleners dit ter berde bracht, werd er gezwegen en beschaamd gekeken. Nu komen er langzamerhand wat stapjes aan. Iemand van een stichting MEE, voor iemand met een lager IQ dan gemiddeld, helpt ons eindelijk beter. Heeft ie ook nog. Zijn reclasseringsambtenaar heeft zelfs nog een rechtzaak aangespannen tegen hem, omdat ie zich niet aan de afspraken hield. Hij moest van deze Klaas naar de Waag. Een therapeut heeft een paar gesprekken gehad , maar toen vloog deze weer verder.Desastreus voor Wolfje. Een ander moest weer alles opnieuw horen. ” ik ga niet meer” . “Niemand is te vertrouwen. Iedereen gaat weg en vindt mij lastig”

Nadat ik weer een paar weken had gewerkt, werd ik lichamelijk ziek. Pijn op mijn borst, overal spierpijnen, keelpijn en zware verkoudheid. Ik ben alweer 5 weken ziek en het herstel is nog niet ingezet.Ik verdenk mijn lichaam van Stress.

Voorlopig kom ik niet van dit probleem , deze puppy af. Mijn dochter is stapel op hem en zij wonen volgens gemeente P. samen op mijn adres en dus krijgt hij geen uitkering . Hooguit een aanvulling op haar salaris totdat ze samen 1100 euro hebben. Hoewel…wacht even , aldus de gemeente P. ..”haar moeder heeft een beregoed salaris “dus wellicht krijgt hij niks en moet ik hem dus maar blijven onderhouden. Ik kom elke maand zwaar tekort ( nu iets minder omdat mijn dochter mij 200 euro huishoudgeld betaalt ) , maar daar hebben zij niets mee te maken. Wij delen deze voordeur immers?

Ik ben nu weer rustiger. Mijn lot is dus deze Wolfje. Ik kan mijn handen er niet van af trekken , ook al maakt het me gek en moe. Ik ga stappen ondernemen, want niemand trekt zich werkelijk dit lot aan.  Iedereen roept altijd: ” oh wat leuk de vriend van je dochter in huis” maar ze weten niets van de schulden, de deurwaarders, de stress die dit met zich meebrengt en ook nog de relatie waar je in zit. Mijn exvriend is mede hierdoor weggegaan . Hij was een Wolf. Maar een partner stuur je wel weg . Een kind niet. Ik niet in ieder geval.

Ook Wolfje is moe gestreden. Nu al. Zo jong en al zo moe. We moeten hopen op betere tijden. Ik wilde dit helemaal niet. Ik wilde een spannend leven . Maar niet zo moeilijk.  Maar niemand heeft me ooit een rozentuin beloofd . Ik mag nog niet mopperen eigenlijk.

Mijn kinderen zijn gezond en wel. We hebben een dak boven ons hoofd, warmte en licht. Eten en drinken. Een badkamer . Één badkamer. Met 5 volwassenen.

In Delhi wonen daar hele gezinnen in. Ik bedoel maar…….